αμίλητος μιλάς (Ποίηση)

 

ποίηση τού ‘Αγγελου Αγγελίδη

Σκίτσο διαδικτύου

 

γυάλινος πύργος, διάφανος, φίλε η μοναξιά σου.

φλούδα λεπτή τα σύνορα παίζουν ανάμεσά μας.

τα μάτια σου δε τα ‘δωσες ακόμα στους τριγύρω,

τον κόσμο μας να δούμε, τον απρόσιτο.

***

φυλάκισες βαθιά τα αισθήματα, αθάνατε…

στοιβάζεις στα μηνίγγια σου μύριες τις παραστάσεις.

προσπέρασες από καιρό βλέμματα και απρέπεια.

ετοίμασες παράδεισο και για τους κολασμένους.

***

αμίλητος μιλάς…, στους ακοινώνητους.

αδιάφορα κοιτάς…, τους τιποτένιους.

δε ξέπεσες στη πρόκληση του ανόητου.

στάθηκες… όρθιος μαχητής, με δύναμη στο κρίμα.

***

τα χέρια σου… κουπιά βαριά τραβούν, για την Ιθάκη σου.

τα ξάρτια σου… σπασμένα, από μιά μήτρα δύσμοιρη.

τα μάτια σου… ανοιχτά, διαβάζουν άλλους κώδικες,

στέλνοντας στα εσώψυχα άμετρη καλοσύνη.

***

οι ήχοι μας…, χαρούμενοι τρίζουν στα τύμπανά σου.

συνθέτεις πίνακες στο νου…, γκρίζες οι πανδαισίες.

οι πόρτες σου ορθάνοιχτες…., με φως πολύ κι αγέρα.

αυγή κι ελπίδα στη καρδιά, η μόνη σου χαρά.

***

ξεβόλεψες τη μέρα μου…., πρώτη φορά που σ’ είδα.

μπλέχτηκα σε συλλογισμούς, θνητή εξήγηση να δώσω.

απόκαμα να σκέφτομαι τρόπους για να σωθούμε…

αδύναμος ορκίστηκα…., μόνο… μη προδοθούμε!!!

 

Αγγελος Αγγελίδης

 
 

ΑΝΑΡΤΗΣΕΙΣ ΑΝΑ ΜΗΝΑ

Δεκέμβριος 2018
Δ Τ Τ Π Π Σ Κ
« Νοέ    
 12
3456789
10111213141516
17181920212223
24252627282930
31